ก่อนที่ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง ผมอยากจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง

เรื่องเริ่มขึ้นที่ว่าเมื่อ 4 เดือนที่แล้วผมยังเป็นเด็ก ม.ปลาย ธรรมดาๆคนหนึ่ง
ใช้ชีวิตล่องลอยไปวันๆ ไม่มีจุดมุ่งหมาย ไม่มีความฝันอะไร
หรือจะให้พูดอีกอย่างคือ ไม่รู้จะฝันไปทำไม ในเมื่อไม่รู้ว่าจะตายวันตายพรุ่ง
เพราะประเทศของผม ประเทศที่ผมเกิด ประเทศที่ผมเติบโต อยู่ในสภาวะสงคราม

สงครามที่พวกตาแก่กลุ่มหนึ่งหยิบยื่นมาให้แก่ประเทศของผม
สงครามที่อ้างเหตุผลว่าเพื่อป้องกันการรุกรานจากประเทศเพื่อนบ้าน
สงครามที่เกิดจากความระแวงของพวกตาแก่ว่าประเทศเพื่อนบ้านจะสะสมอาวุธร้ายแรง
และเป็นสงครามที่ประเทศของผมเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

ถึงแม้ประเทศจะอยู่ในภาวะสงคราม แต่ก็ยังมีการเรียนการสอนอยู่
เพราะดูเหมือนว่าประเทศของผมจะเป็นฝ่ายได้เปรียบเหนือสงคราม
โดยส่วนตัวผมไม่มีกะจิตกะใจที่จะเรียนในสภาวะแบบนี้
ผมตัดสินใจเข้าทหารกองเกิน ทหารกองเกินที่ต้องไปรบในสงครามนี้

ทหารกองเกินที่ต้องไปรบในแนวหน้า
โดยไม่มีเหตุผลใดๆจูงใจ ผมจะไปรบ

แระแล้ววันที่ผมต้องออกไปรบจริงๆก็มาถึง หลังจากฝึกการรบแค่ 1 เดือน
หมู่ของผมมีด้วยกัน 11 คน หัวหน้าหมู่ของผม ท่าทางอ่อนแอ ไม่น่าพึ่งพาได้
แม้แต่สมาชิกในหมู่ก็สภาพคล้ายๆกับผม ล่องลอยไม่ความกระตือรือร้นจะสู้เลย
หมู่ของเราเหมือนที่รวม พวกเหลือทิ้งของกองทัพ พวกที่ไม่น่ามีคุณประโยชน์ต่อกองทัพ
แต่ด้วยเหตุผลใดไม่ทราบ หมู่ของเราได้รับภาระกิจที่เสี่ยงอันตรายที่สุด
ภาระกิจนั้นคือเข้าไปประชิดกองที่แข็งแกร่งที่สุดของข้าศึก
ก่อนที่กองทัพจะทำการเข้าโจมตีครั้งใหญ่หวังปิดศึกในเขตนี้

เนื้อหาภาระกิจบ่งชี้ชัดๆอยู่แล้วว่า

"พวกเราคือนกต่อ ล่อกองทหารข้าศึกที่แข็งแกร่งสุดให้สนใจแต่เรา"